دین گریه می کند،

قرآن گریان شده است،

چشمهای مؤمنین اشک می ریزد،

اینها جملاتی است که از زبان امام عصر یعنی امام زنده و حاضر

در میان ما بیان گردیده ،این کلمات از لبهای گهربار مظلوم ترین عزیز پروردگار خارج گشته،

عزیزی فراموش شده که جهان در انتظار اوست.

کسی که تنهای تنها زندگی می کند،

کسی که جامعه بشریت بمانند سلولهای بدن که به قلب نیازمندند به او نیاز دارند.

طبیبی است که از طرف پروردگار عالم برای مداوای جامعه بشریت به بالای بستر

او آمده تا او را از دست غده های سرطانی و مرگبار نجات دهد.

او ناله می کند و غصه ها را در سینه نگه می دارد،

او به دنبال همدردی می گردد که با هم اشک بریزند،

 اشک او عرش را می لرزاند،

گریه او قرآن را تکان می دهد،

غم های او دیدگان مؤمنین را چون ابری در حال بارش پر از قطرات اشک می کند.

خدایا چه شده،

چه مصیبتی پیش آمده که:

قرآن گریه می کند، دین گریه می کند و چشمهای مؤمنین گریان شده است.

خدایا چه شده که حجت تو،

آن نماینده معصوم تو،

آن وعده حتمی تو  به خلق جهان که می آید و عالم را اصلاح می کند،

اکنون چون جد غریبش امیر المؤمنین(علیه السلام) که سر در چاهی می کرد

و دردهایش را به چاه می گفت،می آید و در کنار ضریح مطهر آن حضرت ناله

 سر می دهد، و با خدای خود چنین درددل می کند که

دین تو گریان شده

قرآن گریه می کند....